Metody z Tesaloniki, (ur. ok. 815–820 w Tesalonice, zm. 6 kwietnia 885 w Velehradzie) – jeden z braci sołuńskich, misjonarz, arcybiskup, święty Kościoła katolickiego i Cerkwi prawosławnej.
Życiorys Urodził się pomiędzy 815 a 820 rokiem w Sołuniu i był starszym bratem Cyryla-Konstantyna. Pracował jako urzędnik, pełnił funkcję archonta jednej ze słowiańskich prowincji, jednakże w 840 roku postanowił porzucić karierę urzędniczą i wstąpić do klasztoru w Bitynii. Zmienił wówczas chrzcielne imię Michał na Metody i wkrótce potem został igumenem klasztoru Polychron. Gdy do zakonu wstąpił także Cyryl, obaj w 860 roku udali się do Chazarów. Misję ewangelizacji prowadzili także w Panonii i na Morawach. Po oskarżeniach ze strony niemieckich duchownych udali się do Rzymu, gdzie zmarł Cyryl. Po śmierci brata, Hadrian II udzielił sakry Metodemu i mianował arcybiskupem Moraw i Panonii, a także legatem papieskim. Jednocześnie przywrócił archidiecezję Sirmium. W Państwie wielkomorawskim władzę objął książę Świętopełk, który sprzyjał Zachodowi, dlatego też popierał protesty niemieckiego kleru wobec wprowadzenia liturgii obrządku słowiańskiego. Adalwin, arcybiskup Salzburga, w 870 roku ściągnął Metodego do siebie i uwięził go w Ellwangen.