Blindia ostra (Blindia acuta (Hedw.) Bruch & Schimp.) – gatunek mchu należący do rodziny drobniaczkowatych (Seligeriaceae Schimp.). Mech górski, niewielkich rozmiarów, ortotropowy.
Rozmieszczenie geograficzne Blindia ostra występuje w górskich regionach w Ameryce Północnej, Ameryce Środkowej, Europie, Azji (Chiny, Nepal, wschodnia Rosja) i Afryce. W Polsce dość częsty w górach, występuje do wysokości 2000 m n.p.m. w Karkonoszach i Karpatach.
Morfologia Gametofity Mech niewielkich rozmiarów, tworzy zbite lub luźne błyszczące maty, od żółto-zielonych po brunatno-zielone. Łodyżki pojedyncze lub widlasto rozgałęzione, wyprostowane, osiągają zwykle 2 cm wysokości ((0,5) 2–7 (10) cm), odlegle ulistnione. Okrągłe w przekroju poprzecznym. Listki lancetowato-szydlaste, o szerokiej nasadzie i wąskim szczycie, zwykle proste, rzadko sierpowato zagięte u szczytu lub rurkowato zwinięte, wklęsłe. Dorastają do 1,5–3 (3,5) mm długości i 0,5–0,8 mm szerokości. Całobrzegie, niekiedy na szczycie drobno ząbkowane. Żebro pojedyncze, szerokości 1/5 do 1/3 szerokości nasady listka, kończy się w szczycie listka wypełniając go, zbudowane z jednakowych komórek. Komórki listka u nasady prostokątne, wydłużone, u szczytu krótsze, do kwadratowych.