Powstanie jarosławskie – antybolszewickie powstanie zbrojne zorganizowane w lipcu 1918 r. przez organizację Borisa Sawinkowa, Ludowy Związek Obrony Ojczyzny i Wolności. Trwało od 6 do 21 lipca 1918 r., gdy zostało stłumione przez oddziały czerwonych dowodzone przez Jurija Guzarskiego. Podczas tłumienia powstania, z powodu użycia artylerii i długotrwałego bombardowania miasta, w Jarosławiu zniszczona została jedna czwarta domów mieszkalnych, a także liczne zakłady pracy, budynki użyteczności publicznej i cerkwie.
Przygotowania do powstania Bolszewicy przejęli władzę w Jarosławiu niemal natychmiast po sukcesie przewrotu w Piotrogrodzie; oddanie całej władzy w ręce rad robotniczych, żołnierskich i chłopskich oraz utworzenie komitetu wykonawczego rad przegłosowała rada w Jarosławiu 27 października/8 listopada. Rządząca partia przystąpiła do wdrażania w mieście i guberni jarosławskiej programu nacjonalizacji przemysłu (do lata 1918 r. upaństwowiono 20% dużych zakładów) i wprowadzania kontroli robotniczej do fabryk oraz znacjonalizowała banki. Wrogo do nowych władz nastawione były miejscowe koła przemysłowe i handlowe, inteligencja, urzędnicy.