Brytyjska Ekspedycja do Ziemi Grahama (ang. British Graham Land Expedition, BGLE) – wyprawa naukowo-badawcza na Antarktydę w latach 1934–1937, pod kierownictwem australijskiego polarnika Johna Rymilla (1905–1968), w celu zbadania Ziemi Grahama na Półwyspie Antarktycznym.
Jedna z najbardziej udanych wypraw antarktycznych owych czasów – odkryto wówczas Cieśninę Jerzego VI, udowodniono, że Ziemia Grahama jest częścią kontynentu antarktycznego i zbadano tereny wokół Morza Weddella.
Załoga Ekspedycją kierował australijski polarnik John Rymill (1905–1968), uczestnik wypraw Watkinsa na Grenlandię w latach 1930–1931 i 1932–1933.
W wyprawie brało udział 16 członków, 4 oddelegowanych przez Royal Navy i 2 przez British Army. Kilku uczestników brało wcześniej udział wraz z Rymillem w ekspedycjach Watkinsa na Grenlandię.
Wyprawa dysponowała trójmasztowcem Penola pod dowództwem Roberta Rydera (1908–1986). Starszym oficerem był James Hamilton Martin (1900–1940), uczestnik wyprawy British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition w latach 1920–1931, za którą otrzymał Medal Polarny.