w grudniu ponownie ruszyły na wody polarne, ale lód nie pozwolił im wpłynąć na Morze Weddella i zmusił do zawrócenia. 4 września 1843 roku „Terror” i „Erebus” powróciły do Folkestone w Anglii.
Druga wyprawa do Arktyki (1845)
W Anglii „Terror” i „Erebus” zostały wyposażone w silniki parowe z lokomotyw o mocy 20 HP, każdy napędzający pojedynczą śrubę okrętową. Śrubę można było schować w kadłubie, aby uchronić ją przed uszkodzeniem przez lód. Innymi nowymi rozwiązaniami technologicznymi, jakie zastosowano w tej wyprawie, było centralne ogrzewanie parowe i dodatkowe wzmocnienia kadłuba. Zapasy miały wystarczyć na trzy lata, dla zapewnienia rozrywki okręt miał także bibliotekę i katarynkę z 50 utworami. Dowódcą całej wyprawy został John Franklin, a jego zastępcą i kapitanem „Terroru” ponownie Crozier. 19 maja 1845 roku okręty opuściły Greenhithe w Anglii i wyruszyły do Arktyki, na poszukiwanie Przejścia Północno-Zachodniego. Po postoju na Grenlandii i uzupełnieniu zapasów, oba okręty wypłynęły na Morze Baffina i przez Cieśninę Lancastera wpłynęły na wody Archipelagu Arktycznego w Kanadzie. Okręty spędziły zimę 1845-1846 uwięzione w lodzie w pobliżu wyspy Beechey, a kiedy lody puściły, nie mogąc podążać dalej na zachód, skierowały się na południe.