Kiedy powrócił do III Korpusu walczył w bitwie pod Wagram.
W 1810, Morand został wyznaczony na generała gubernatora Miast Hanzeatyckich jako część Wielkiej Armii.
Inwazja na Rosję (1812) i Waterloo thumb|Nazwisko Moranda jest wyryte na Łuku Triumfalnym w Paryżu (8 od góry po lewej stronie). Morand otrzymał dowództwo w I Korpusie i wziął udział w inwazji na Rosję przekraczając Niemen w czerwcu 1812 roku. Walczył w bitwie pod Smoleńskiem i odniósł poważną ranę szczęki w bitwie pod Borodino. Dołączył do wycofujących się z Rosji sił i później okrył się sławą w bitwach pod Lutzen, Budziszynem, Dennewitz, Hanau oraz Hochheim w czasie wojny z VI koalicją antyfrancuską. 13 listopada 1813 przejął dowodzenie nad IV Korpusem od Bertranda. Prowadził obronę Moguncji od grudnia 1813 do kwietnia 1814 roku, po czym wycofał się do Fontainebleau, w czasie gdy Napoleon abdykował.
Przywrócony na tron francuski król Ludwik XVIII mianował go rycerzem orderu św. Ludwika, ale i tak przyłączył się do Napoleona podczas jego 100 dni. Podczas bitwy pod Waterloo był generałem dywizji Szaserów.