Biologia i występowanie Larwy przechodzą rozwój w rurkowatych oprzędach utworzonych pod butwiejącymi kłodami lub wewnątrz grzybów. Jako ich pożywienie wymienia się przedstawicieli rodziny żagwiowatych i powłocznicowatych. Osobniki dorosłe spotyka się głównie w lasach, zwłaszcza w miejscach zacienionych, nad strumieniami i na pniach drzew.
Rodzina szeroko rozprzestrzeniona na świecie. W Polsce stwierdzono 3 gatunki (zobacz: Diadocidiidae Polski).
Taksonomia Takson ten dawniej klasyfikowany był jako podrodzina grzybiarkowatych. Współcześnie uznaje się go za odrębną rodzinę w obrębie Mycetophiliformia. Dalton de Souza Amorim i Eirik Rindal na podstawie morfologicznej analizy filogenetycznej z 2007 włączyli ją do nadrodziny Keroplatoidea, natomiast wyniki molekularnej analizy filogenetycznej Jana Ševčíka i współpracowników z 2014 rozpoznają Diadocidiidae jako grupę siostrzaną ziemiórkowatych i każą zaliczać je do Sciaroidea.
Do Diadocidiidae należy 25 opisanych gatunków, zgrupowanych w rodzajach: Diadocidia Ruthé, 1831 †Docidiadia Blagoderov et Grimaldi, 2004 Heterotricha Loew, 1850 Madagotricha Jaschhof et Jaschhof, 2007 Ohakunea Tonnoir et Edwards Palaeodocidia Sasakawa, 2004
Najstarszym znanym gatunkiem jest Docidiadia burmitica, znaleziona w bursztynie pochodzącym z cenomanu w kredzie.
Przypisy
Kategoria:Diadocidiidae