zakażenie bakteriologiczne przeznaczonej dla mieszkańców Moskwy żywności. Zoję Wielikanową oskarżono natomiast o aktywny udział w kierowanej przez męża „działalności dywersyjnej”. Dowodami w ich sprawach miały być wymuszone podczas wcześniejszych śledztw zeznania Christiana Rakowskiego, Innokientija Chalepskiego, Michaiła Baranowa (lekarza korpusu), Aleksandra Kossowskiego (podwładnego Wielikanowa z Instytutu, z którym ten rozmawiał w czerwcu 1937 r., iż Tuchaczewskiego aresztowano i stracono bezpodstawnieP. Wieczorkiewicz, Łańcuch..., s. 77.) oraz Borisa Reinera (również lekarza wojskowego). Przetrzymywany w więzieniu na Butyrkach, wielokrotnie pobity podczas śledztwa Wielikanow ostatecznie przyznał się popełnienia błędów i niedopełnienia obowiązków służbowych, a także do udziału w spisku Tuchaczewskiego. Odrzucił natomiast zarzuty szpiegostwa i nie obciążył kolejnych osób. Zoja Michajłowa-Wielikanowa nie przyznała się do żadnych przestępstw.

8 kwietnia 1938 r. Iwan Wielikanow podczas piętnastominutowego procesu odwołał wcześniejsze zeznania, co nie miało jednak żadnego znaczenia;