Dysocjacja (łac. dissociatio, rozdzielenie) – pojęcie obejmujące spektrum doświadczeń, które łączy poczucie oddzielenia się od rzeczywistości. Jej najłagodniejsze formy polegają na oddzieleniu od najbliższego otoczenia, a poważniejsze na oddzieleniu od fizycznych doświadczeń i emocji. Dysocjacja różni się od psychoz, w których człowiek traci poczucie tego, co jest rzeczywiste, a co nie. ICD-10 definiuje dysocjację jako: „Częściową lub całkowitą utratę prawidłowej integracji między wspomnieniami przeszłości, poczuciem własnej tożsamości, bezpośrednimi wrażeniami i kontrolą dowolnych ruchów ciała”.

Na początku niepatologicznego spektrum dysocjacji znajdują się marzenia dzienne. Dalej leżą odmienne stany świadomościVan der Kolk, B. A., Van der Hart, O., & Marmar, C. R. (1996). "Dissociation and information processing in posttraumatic stress disorder". In B. A. van der Kolk, A. C. McFarlane, & L. Weisaeth (eds.). Traumatic stress: The effects of overwhelming experience on mind, body, and society. New York: Guilford Press. Strony 303–27.. W łagodnych przypadkach dysocjacja może stanowić efekt długotrwałego powtarzania jednej czynności, np. u osób doskonalących swoje umiejętności bądź stanowić mechanizm obronny, służący zminimalizowaniu stresu (np.