Michele di Pietro (ur. 18 stycznia 1747 w Albano Laziale, zm. 2 lipca 1821 w Rzymie) – włoski kardynał.
Życiorys Urodził się 18 stycznia 1747 roku w Albano Laziale, jako syn handlarza węglem, Domenica di Pietro. Studiował w rzymskim Collegio Romano, a następnie na La Sapienzy, gdzie uzyskał doktorat utroque iure. 28 października 1771 roku przyjął święcenia kapłańskie. Został wykładowcą prawa kanonicznego i cywilnego na La Sapienzy, a następnie – teologii w Collegio Romano (po kasacie zakonu jezuitów). Pracował także w Kurii Rzymskiej, kiedy to został wyznaczony do zbadania konstytucji cywilnej kleru, wprowadzonej podczas rewolucji francuskiej. 21 lutego 1794 roku został wybrany tytularnym arcybiskupem Isauropolis, a trzy dni później przyjął sakrę. W czasie Republiki Rzymskiej, w połowie maja 1798 roku di Pietro został uwięziony w Zamku Świętego Anioła, jednak uwolniono go po zapłaceniu okupu. W 1800 roku został wyznaczony do opracowania konkordatu z Republiką Francuską. Został także mianowany Łacińskim patriarchą Jerozolimy i asystentem Tronu Papieskiego. 23 lutego 1801 roku został kreowany kardynałem in pectore. Jego nominacja na kardynała prezbitera została ogłoszona na konsystorzu 9 sierpnia 1802 roku i nadano mu kościół tytularny Santa Maria in Via.