Tytuł stosunkowo nisko notowanego Defensora wywołał wielką sensację – po raz pierwszy od 45 lat mistrzostwa nie zdobył tym samym któryś z dwóch krajowych gigantów (Nacional i Peñarol). Sam Ortiz był podczas mistrzowskiego sezonu trapiony przez kontuzje i w środku pola zastępował go Gregorio Pérez. Łącznie w Defensorze spędził jedenaście lat i jest uznawany za jedną z klubowych legend.
W 1981 roku Ortiz przeszedł do czołowego klubu Ameryki Południowej – ekipy CA Peñarol. Spędził tam trzy lata ze sporymi sukcesami – dwukrotnie wywalczył mistrzostwo Urugwaju (1981 i 1982), triumfował w kontynentalnych rozgrywkach Copa Libertadores (1982) oraz zdobył Puchar Interkontynentalny (1982). Nie pojawił się jednak na boisku w żadnym z decydujących meczów finałowych. Następnie spędził rok w Kolumbii, gdzie reprezentował barwy Deportes Tolima. Po powrocie do ojczyzny występował jeszcze bez większych sukcesów w CA Defensor i CA Bella Vista, po czym z powodu kontuzji zdecydował się zakończyć karierę już w wieku 29 lat
Podczas swojej owocnej, trwającej szesnaście lat piłkarskiej kariery Ortiz występował na pozycji klasycznego defensywnego pomocnika.