Sam Harring niezwykle krytycznie wyrażał się o komunizmie, uważając go za utopijny i destrukcyjny dla społeczeństwa oraz stojący w sprzeczności z przyrodzoną ludzkości godnością.

Harro Harring przez całe życie był bardzo aktywny literacko. Opublikował około stu tomów dzieł. Spod jego pióra wychodziły wiersze, poematy, dramaty, powieści, opowiadania, eseje, artykuły publicystyczne i polemiczne. Z jednej strony twórczość ta przyniosła mu duże uznanie, z drugiej zaś nieustannie musiał zabiegać o możliwość publikacji. Cenzura policyjna, depcząc mu po piętach rekwirowała i niszczyła całe nakłady jego utworów, stąd wiele z nich się nie zachowało. Harro Harring przez większą część życia cierpiał biedę, często na granicy nędzy i głodu. Ostatnie lata życia spędził w zapomnieniu na dobrowolnym wygnaniu na wyspie Jersey. Zmagał się z ubóstwem i manią prześladowczą.

15 maja 1870 r. popełnił samobójstwo, wbijając sobie sztylet w serce. W jego pogrzebie na cmentarzu w Sion na Jersey wzięli udział m.in. polscy emigranci, towarzysze rewolucyjnych zmagań z dawnych lat. Mowa pogrzebowa została wygłoszona w języku polskim (fragment również w języku francuskim).