Recepcja Literaturoznawcy dopatrują się w powieści – oprócz inspiracji Brunonem Schulzem, co autor sam napomknął we wstępie – także wpływów twórczości Italo Calvino (Jeśli zimową nocą podróżny), Jorge Luisa Borgesa (opowiadanie Tlön, Uqbar, Orbis Tertius ze zbioru Fikcje), czy Alaina Robbe-Grilleta (Gumy). Michael Moorcock, pisząc że autor „udowadnia, że jest równie inteligentny, co oryginalny” porównuje powieść do utworów Philipa K. Dicka, uważa także, że Miéville „demonstruje zdyscyplinowaną inteligencję, przypominającą nieżyjącego Barringtona Bayleya”, zaś sceneria kojarzy mu się z filmem Trzeci człowiek wg scenariusza Grahama Greene’a.

Poruszony został także temat fantastyczności utworu. Recenzent Esensji pisze wręcz, że „Miéville napisał w miarę solidną, spójną książkę. Ale nie jest to literatura fantastyczna”. Także Anna Kańtoch oczekiwała, że „tak skomplikowana konstrukcja nie będzie mogła obyć się bez magii”. Paulina Abriszewska dokonując analizy utworu pisze, że „Jeśli jednym z kluczowych wyznaczników fantastyczności jest utrzymanie odbiorcy w niepewności, to Miéville przewrotnie z tego korzysta”, sugerując, że chodzi o motyw światów równoległych czy dystopię.