W 1935 został oddelegowany do Paryża, gdzie prowadził badania nad białkiem surowicy krwi ludzkiej w Zakładzie Chemii Fizjologicznej Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Paryskiego oraz badania nad wpływem wysokości na ustrój zwierzęcy w Instytucie Medycyny Lotniczej. Wyniki badań były przedstawione na posiedzeniu Francuskiej Akademii Nauk i ogłoszone drukiem w periodyku Comptes Rendus de l’A- cadémie de Sciences w 1935 i 1936 roku. W Instytucie Badań Lotniczo-Lekarskich pracował do września 1939 roku.
Podczas okupacji i Powstania Warszawskiego pracował w warszawskich szpitalach. Brał udział w Powstaniu Warszawskim w walkach na Mokotowie.
W kwietniu 1945 został powołany do ludowego Wojska Polskiego. Objął kierownictwo ruchomego Laboratorium Sanitarno-Epidemicznego. We wrześniu 1946 został szefem Oddziału Badawczo-Doświadczalnego Fizjologii Centralnego Ambulatorium Medycyny Lotniczej. W 1947 uzyskał tytuł docenta habilitowanego. W 1950 roku na polecenie dowódcy Wojsk Lotniczych przebadał cały personel latający jednostek lotniczych w samolocie Li-2 w czasie lotu na wysokości 7000 metrów. Badań tych nie można było przeprowadzić na ziemi, gdyż dopiero trwał montaż barokomory dla ludzi, którą w myśl propozycji i koncepcji płk. Marczewskiego, a według projektu prof. inż. Wolskiego z Politechniki Warszawskiej wykonała Stocznia Gdańska.