Album jest drugim koncepcyjnym krążkiem duetu, chociaż ten album można zakwalifikować do kręgu płyt tego typu bardziej, aniżeli jego poprzednik - Blurryface (2015). Jest to również pierwszy album, na którym pracowali tylko we dwoje; nikt nie śpiewał w chórkach, ani nikt nie zagrał na żadnym dodatkowym instrumencie (oprócz Josha Duna, który zagrał czasem na trąbce i wystąpił czasem w chórkach).
Styl i tematyka albumu Podobnie, jak w przypadku dwu poprzednich albumów duetu (Vessel, Blurryface), muzycy znowu eksperymentowali ze stylami muzycznymi. Zaczynając od hardrockowego "Jumpsuit" i reggae rockowego "Morph" z jazzową gitarą przez rhythm and bluesowe "Smithereens" i psychodeliczny "Nico and the Niners"kończąc na "Bandito" zaliczającym się do gatunku indietronica i powolnej balladzie z elementami rocka elektronicznego "Leave The City". Tematyka utworów jest bardziej ściśle związana "utwór po utworze", aniżeli miało to miejsce na Blurryface; jednak tym razem są to utwory bardziej dotyczące zdrowia mentalnego, zwątpienia, śmierci osób bliskich, a nawet próby samobójstwa.
Lista utworów