Budowa W materiale kopalnym tego wija dominują izolowane fragmenty odnóży krocznych. Tak jak u innych pareczników składały się z biodra, krętarza, przedudzia, uda, goleni i stopy. Miały pięciokątny przekrój i piłkowane krawędzie. Przedudzie miało na stronie grzbietowej dwa rzędy drobnych piłkowań i dwie szczecinki makroskopowe (makrochety), a na powierzchniach bocznych rozproszone kolce (spinule). Udo miało pięć piłkowanych krawędzi i trzy mieszki szczecin makroskopowych na odsiebnym końcu. Goleń charakteryzowała się smukłym kształtem, długimi pięcioma rzędami piłkowań i dwoma szczecinkami makroskopowymi w części odsiebnej, w pobliżu łączenia ze stopą. U największego zachowanego fragmentu długość goleni wynosiła 3,63 mm, a szerokość 0,35 mm. Stopa nie była wyraźnie zróżnicowana na basitarsus i distitarsus, zamiast tego będąc podzieloną na liczne mniejsze człony (pseudosegmenty). U gatunku typowego liczba pseudosegmentów wynosiła około 25. Były one czterokrotnie szersze niż dłuższe, walcowate. Każdy zaopatrzony był w 4 większe kolce: dwa po bokach i parę blisko siebie położonych kolców przy linii środkowej grzbietu. Pomiędzy tymi kolcami występowały pojedyncze kolce mniejsze. Podział stopy na pseudosegmenty ku szczytowi stawał się mniej wyraźny.