Jan Piotr Ziółkowski vel Ziółko (ur. 29 czerwca 1915 w Krakowie, zm. 13 stycznia 1996 w Koszalinie) – pułkownik Wojska Polskiego, komendant Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej (1957–1958).
Życiorys Po ukończeniu VIII Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego w Krakowie we wrześniu 1935 roku wstąpił do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a w następnym roku do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 15 października 1938 i 108. lokatą w korpusie oficerów artylerii i wcielony do 5 dywizjonie artylerii przeciwlotniczej w Krakowie na stanowisko dowódcy plutonu. Od lutego 1939 pełnił służbę w 15 dywizjonie artylerii przeciwlotniczej w Katowicach-Wełnowcu na stanowisku dowódcy plutonu i równocześnie pełniącego obowiązki adiutanta dywizjonu.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą 501 samodzielnego plutonu artylerii przeciwlotniczej pod Pińczowem. 27 września 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, z której niebawem zbiegł. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Krakowie, pracując jako księgowy w Szkole Rzemiosł.