Centralnego Szpitala Klinicznego Wojskowej Akademii Medycznej (WAM) w Warszawie (później Centralny Wojskowy Szpital Kliniczny Centrum Kształcenia Podyplomowego WAM), w którym objął ordynaturę Klinicznego Oddziału Chirurgii Ogólnej. Po przemianowaniu oddziału na II Klinikę Chirurgiczną został jej kierownikiem i funkcję tę pełnił do stycznia 1984. Następnie był kierownikiem Instytutu Chirurgii tego szpitala. Habilitował się w kwietniu 1966 z chirurgii na Wydziale Lekarskim WAM w Łodzi na podstawie rozprawy Zastosowanie ganglioplegii w leczeniu krwawień i wstrząsu krwotocznego. Awansował na pułkownika we wrześniu 1967 roku, profesorem nadzwyczajnym został 7 lutego 1975, a profesorem zwyczajnym 11 lipca 1985 roku.
Działalność naukowa W badaniach naukowych zajmował się początkowo układem krążenia, m.in. w dysertacji doktorskiej i pracy Krytyczna ocena sposobów badania krążenia obwodowego w kończynach (1952). W późniejszym okresie skoncentrował się na praktycznym wykorzystaniu ganglioplegii, zwłaszcza we wstrząsie i krwawieniu, na współczesnym polu walki. Prace te uzyskały wyróżnienie ministra obrony narodowej (12 października 1966) w dziedzinie medycyny wojskowej.