Historia Próby stosowania walców do mielenia zboża miały miejsce ok. XI w. w klasztorze St. Geronimo koło Salamanki. Później urządzenie tego typu zbudował także Ramelli w 1588, który zastosował żelazne walce lekko stożkowego kształtu. Dzięki ich przesuwaniu względem siebie można było regulować szerokość szczeliny między nimi. Konstruowali je także de la Gache w 1722 i Anglik S. Watson w 1774 roku. Technicznie nie były one do tego stopnia udane, żeby znaleźć naśladowców.
Pierwszy skuteczny mlewnik walcowy skonstruował prawdopodobnie Szwajcar Justin Helfenberger ze wspólnikami w szwajcarskim Rorschach w 1820 roku. Pracę nad udoskonaleniami podjęli rok później bracia Bollinger w Wiedniu i Marek Müller w Warszawie. Ten ostatni swój mlewnik zbudował w 1822 i uzyskał od władz Królestwa Polskiego na okres 10 lat związany z nim przywilej. W jego maszyny wyposażono w 1825 r. młyn parowy Towarzystwa Wyrobów Zbożowych na Solcu w Warszawie;