Sokole Góry – skupisko wzniesień na Wyżynie Mirowsko-Olsztyńskiej, w północnej części Wyżyny Częstochowskiej. Leży pomiędzy Olsztynem, Zrębicami i Biskupicami w województwie śląskim. Od zachodniej strony Sokole Góry opadają do obniżenia, którym poprowadzono drogę z Olsztyna do Biskupic, po północno-wschodniej stronie ciągną się po wzniesienie Knieja. Wyróżniają się wyjątkowo bogatą morfologią i naturalną, dobrze zachowaną szatą roślinną.
Kopulaste wzgórza, w szczytowych partiach często skaliste, zbudowane są z wapieni przykrytych lessem. Odcinają się w krajobrazie dzięki stosunkowo dużej wysokości bezwzględnej, sięgającej 400 m n.p.m. Ich względna wysokość nad otaczającymi je suchymi dolinami wynosi około 50–100 m.
Do Sokolich Gór należy 9 wzniesień: Sokola Góra, Kamienne Górki, Setki, Donica, Pustelnica, Karzełek, Puchacz, Jodłowa Góra i Knieja. Sokole Góry są w całości porośnięte lasem. U podnóży dominują drzewostany dębowo-sosnowe, wyżej lasy bukowe z domieszką grabu. W wielu miejscach odsłaniają się wapienne ostańce w postaci bloków, ścian, murów, grani i baszt. Są to: Boniek, Harfa, Pielgrzym, Ponton, Przewieszony Mur, Skały Kadry, Sokola Baszta, Taksówka, Turnie Simonda, Soczewka, Skrzat. Na dwóch z nich (Boniek i Pielgrzym) dopuszczalne jest uprawianie wspinaczki skalnej.