Obszar warowny – obszar kraju, wydzielony pod względem dowództwa i posiadający zwykle swój własny plan obrony, uwzględniający ewentualność czasowego odcięcia od pozostałych obszarów kraju. W tym celu posiada on silniejsze fortyfikacje oraz składy, przystosowane do samodzielnej akcji obszaru warownego.
W II Rzeczypospolitej oraz w pierwszej dekadzie istnienia Polski Ludowej stosunki prawne w obszarach warownych i rejonach umocnionych regulowała ustawa z dnia 28 stycznia 1932 roku o stosunkach prawnych w obszarach warownych i rejonach umocnionych.. Ustawa weszła w życie 12 marca 1932 roku i obowiązywała do 7 września 1951 roku. Na podstawie art. 1 i 17 wspomnianej ustawy zostały wydane następujące akty wykonawcze: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 1934 roku o wprowadzeniu ograniczeń w obszarze warownym Wilno.; rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 1935 r. o stosunku władz wojskowych do miejscowych cywilnych władz rządowych oraz samorządowych w obszarach warownych i rejonach umocnionych. Oba akty weszły w życie 18 czerwca 1935 roku.