Bromek glikopironiowy () – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny, czwartorzędowa sól amoniowa, z grupy inhibitorów receptorów muskarynowych (M1–M3), długodziałający wziewny lek rozszerzający oskrzela w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP), stosowany również w chorobie wrzodowej, znieczuleniu ogólnym, ślinotoku, nadmiernym poceniu oraz medycynie paliatywnej.
Mechanizm działania Bromek glikopironiowy jest długo działającym antagonistą receptorów muskarynowych (M1–M3) i wykazuje 4–5 razy wyższą selektywnością do receptorów M1 i M3 niż M2 (zgodnie z teoretycznymi przewidywaniami optymalny lek antymuskarynowy stosowany w leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) powinien być antagonistą jedynie receptorów M1 i M3). Poprzez wiązanie się z receptorami muskarynowymi hamuje cholinergiczne działanie acetylocholiny wydzielanej na zakończeniach nerwów przywspółczulnych oraz w mięśniach gładkich. Działanie obwodowe bromku glikopironiowego podobne jest do atropiny. Po 7 dniach wziewnego stosowania leku zostaje osiągnięty stan stacjonarny.