Carl Gustaf Emil Mannerheim (ur. 4 czerwca 1867 w Askainen, zm. 27 stycznia 1951 w Lozannie) – fiński arystokrata, wojskowy, polityk, podróżnik i mąż stanu pochodzenia szwedzkiego, oficer armii rosyjskiej, po rewolucji lutowej i obaleniu caratu generał lejtnant armii rosyjskiej (od 25 kwietnia 1917), dowódca Białej Gwardii w wojnie domowej, regent efemerycznego Królestwa Finlandii (1918–1919), Naczelny Dowódca Sił Obrony Finlandii podczas wojny zimowej i prezydent w latach 1944–1946. Marszałek Finlandii, uznawany za bohatera narodowego.
Życiorys Pochodzenie i młodość Urodził się 4 czerwca 1867 roku w rodzinnej rezydencji Louhisaari (, ) w miejscowości Askainen (szw. Villnäs), w Wielkim Księstwie Finlandii należącym do Imperium Rosyjskiego. Pochodził ze szwedzkiego rodu arystokratycznego Mannerheim, którego założycielem był pochodzący z Niemiec XVII-wieczny kupiec. Pod koniec XVIII wieku jego pradziadek, Carl Erik Mannerheim osiedlił się w Finlandii, należącej wówczas do Królestwa Szwecji (do 1809, kiedy to w konsekwencji przegranej przez Szwecję wojny z Rosją została ona wcielona do Imperium Rosyjskiego) . W rodzinie Mannerheima silne były tradycje podróżnicze, co miało znaczny wpływ na Carla Gustafa.