Oddziały Mannerheima rozbrajały rosyjskie garnizony na północy kraju, zajmując m.in. wielki arsenał w Vaasa. W tym czasie zorganizowana przez lewicę Czerwona Gwardia kontrolowała południe kraju, gdzie powstał rewolucyjny rząd (tzw. Ludowa Rada Finlandii). Przy pomocy oddziałów niemieckich tzw. Biała Armia pod dowództwem Mannerheima pokonała oddziały Czerwonej Gwardii do maja 1918 r., nie cofając się przed stosowaniem terroru i surowych represji. Przewidując upadek państw centralnych, Mannerheim wszedł w konflikt z proniemieckim Senatem i złożywszy dymisję wyjechał z kraju. Został wezwany do Finlandii ponownie w grudniu 1918 r., ażeby objąć funkcję regenta. Opowiadał się za wprowadzeniem w Finlandii monarchii, podczas tworzenia konstytucji domagał się umocnienia władzy głowy państwa. Gdy kraj przyjął republikańską formę rządów – wystąpił jako kandydat w wyborach prezydenckich, które przegrał. Jego ostatnią decyzją jako regenta było podpisanie konstytucji Republiki Finlandii w lipcu 1919 r. 25 lipca 1919 r. wycofał się z życia politycznego.