Straż Narodowa (1923-1927) – paramilitarna organizacja utworzona pod koniec 1923 r. z inicjatywy posłów Związku Ludowo-Narodowego Czesława Mączyńskiego i Bolesława Zajączkowskiego. Początkowo stanowiła federację stowarzyszeń takich jak Związek Hallerczyków, Stowarzyszenie Dowborczyków, Sokół, Rozwój, Legia Obrony Konstytucji, Stowarzyszenie Samopomocy Społecznej, Bractwo Strzelców Kurkowych, Stowarzyszenie Rzemieślników Chrześcijan. W lutym 1925 r. zarejestrowano nowy statut Straży Narodowej jako jednolitego stowarzyszenia. Prezesem Straży został Czesław Mączyński.
Podstawową jednostką była drużyna złożona z dwóch "piątek"; 3 do 8 drużyn tworzyło hufiec, hufce z terenu powiatu – chorągiew. W Warszawie Straż Narodowa liczyła ok. 900 członków, głównie robotników. Oddziały Straży działały też m.in. w Poznaniu, Lublinie, Lwowie, Toruniu, Krakowie, Wilnie i Łodzi. Do czołowych działaczy Straży – oprócz Mączyńskiego i Zajączkowskiego (sekretarza) – należeli Edward Loth (późniejszy prezes), Tadeusz Bielecki, Henryk Rossman, Jan Rembieliński, ks. Adam Wyrębowski, płk Jan Jodzewicz. W Staży działali też Karol Hubert Rostworowski i Władysław Folkierski.