Więźniowie wymykali się na zewnątrz (na teren Starego Puszczykowa) celem organizowania pożywienia, mimo że groziła za to kara śmierci (zarówno im, jak i Polakom przekazującym żywność). Nigdy nie zostali przyłapani na takich eskapadach. Traktowanie więźniów obozu puszczykowskiego było nieco lepsze niż w innych lokalizacjach, gdyż nie wspomina się o przypadkach ich bicia, nie dążono też do fizycznego unicestwienia osadzonych. Niezależnie od tego warunki bytowe były fatalne, brakowało lekarstw, a wyżywienie było bardzo ograniczone.
Żydów (przeciętnie około 40 osób) wykorzystywano przede wszystkim do robót publicznych, np. kopania rowów melioracyjnych w Puszczykowie, m.in. w rejonie grobli kolejowej i drogowej. Po zakończeniu prac w lecie 1943 obóz zlikwidowano 25 sierpnia, a pozostałych więźniów wywieziono do obozu zagłady Kulmhof (część z nich przeżyła wojnę, a dwóch odwiedziło potem teren po obozie). Nie zachował się imienny spis więźniów przebywających w obozie. W latach 1942–1943 zanotowano tylko nazwiska sześciu zmarłych w tym czasie osób: Israel Kemmel (36 lat z Łodzi), Chaim Karlstrum (39 lat), Dawid Rozenbaum (42 lata z Łodzi), Jakub Rychter (36 lat z Łodzi), Fischer Gewiertz (17 lat z Piotrkowa Trybunalskiego) i Nachum Jeszna Ofman (20 lat z Łodzi).