Późniejsze losy W 1746 r. Young zaczęła doświadczać problemów zdrowotnych, które trapiły ją odtąd do końca życia. Wskutek tego jej zaangażowanie sceniczne znacznie zmalało i w następnej dekadzie wystąpiła zaledwie w garstce ról, jej ostatnią była Brytania w Elizie Arne’a w 1754 r. Jej kalendarz koncertowy był także mocno zredukowany, jedyny większy koncert dała w 1748 r., w Dublinie u państwa Lampe, gdzie śpiewała rolę Galatei w serenadzie Acis i Galatea Haendla, do tego kilka koncertów w Londynie w latach 1747–1754. Na domiar złego, małżeństwo Young stawało się nieszczęśliwe. W 1755 r. para powróciła do Dublina na przedstawienia w Smock Alley Theatre i tam ich związek rozpadł się, Thomas zostawił Cecilię w Irlandii z jej młodą siostrzenicą, Polly. Zabiegał o legalną separację, twierdząc, że żona jest umysłowo chora. Zgodził się wspierać ją kwotą 40 funtów rocznie, ale w 1758 r. przyjaciółka Cecilii, pani Delany, napisała, iż została ona „bardzo poniżona”, ucząc śpiewu w Downpatrick: „Została surowo potraktowana przez złego męża i cierpiałaby z głodu, gdyby nie spotkała na swej drodze hojnych ludzi”. Jednakże inne źródła wskazują, że otrzymywała rozsądne przychody ze sprzedaży opublikowanych zbiorów jego muzyki.