Towarzystwo Literatów w Polszcze (łac. Societas litteraria ad edendos optimos et Poloniae utilissimos libros) – pierwsze polskie towarzystwo naukowe działające w latach 1765–1770.
Historia Utworzone zostało w 1765 roku z inicjatywy Wawrzyńca Mitzlera de Kolof oraz promotora Józefa Załuskiego pod patronatem Adama Czartoryskiego. Pełna nazwa towarzystwa brzmiała Towarzystwo Literatów w Polszcze ... dla Wydawania Najlepszych i Najpożyteczniejszych Krajowi Książek. Funkcjonowało do 1770 roku i bezpośrednio poprzedzało Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych.
Redaktorem literackim był Józef Epifani Minasowicz.
Wydawnictwa Jego staraniem wydawano m.in. podręczniki dla Szkoły Rycerskiej. Towarzystwo wydało w czasie swojej działalności 17 pozycji książkowych:
L'Art De Bien Prononcer En François à L'Usage De La Noblesse Polonoise, (1765), Auzoniusz, Epigrammata, Nagrobki Y Edyllia Wybrane, (1765), Felix de Juvenel de Carlancas, Historia nauk wyzwolonych (oryg. Essais sur l'histoire des belles lettres, des sciences et des arts), tłum. nieznany (1766), , Przyjaciel białychgłow, wyd. 2, tłum.