W roku 1147 Dżurdżeni uznali władzę mongolskiego chana, zapewniając sobie pokój poprzez szczodre dary zboża, bydła, owiec i wyrobów z jedwabiu oraz pewne terytorialne koncesje.
Mongolska tradycja ustna wiąże powstanie ich pierwszego państwa, tzw. "Kamug Monggol Ułus" (Ułusu wszystkich Mongołów), z osobą chana Kabuła (ok. 1130 i później), należącego do najstarszego wśród nich rodu Bordżigin (l. mn. Bordżigid). Tajna historia Mongołów retrospektywnie przypisuje Kabułowi tytuł kagana. Żeby przeciwstawić się presji Mongołów, Dżurdżeni odwołali się do tradycyjnej polityki walczenia z ludami stepowymi za pośrednictwem innych ludów stepowych i sprzymierzyli się z Tatarami. Zagrożeni przez nich Mongołowie po śmierci Kabuła wybrali chanem Ambakaja (ok. 1160), założyciela rodu Tajcziutów. Ten wkrótce został schwytany przez Tatarów i zabity po oddaniu go w ręce Dżurdżenów. Taki sam los spotkał syna Kabuła, Ökin Barkaka, oraz kilku lokalnych wodzów. Po śmierci Ambakaja Mongołowie zwrócili się do Kutuły, trzeciego syna Kabuła, który jednak zginął w bitwie z Tatarami ok. roku 1164. Po tym wydarzeniu doszło do politycznej dezintegracji Mongołów. Dżurdżeni mieli prowadzić przeciwko nim rokroczne kampanie, mające na celu "przerzedzenie ich szeregów" i w latach 1160 do 1190 rynki północnych Chin zapełniły się mongolskimi niewolnikami.