Inne jednak stawały się mniej lub bardziej zależne od jakiegoś klanu Nirun, czasami powoli tracąc swoją tożsamość wraz z tym jak coraz bardziej były włączane do nowego klanu.
Po śmierci Kabuła Bordżigin podzielili się na kilka podlineaży, takich jak wspomniani już Tajcziuci, zapoczątkowani przez Ambakaja, oraz Kijan (w wąskim sensie), na których czele stał Jesügej Baatur, wnuk Kabuła i ojciec Czyngis-chana. Tajcziuci wkrótce stali się rodem dominującym, wzrosło także znaczenie innych klanów z niepewnymi roszczeniami do przynależności do Bordżigin, takich jak Dżadżirad Dżamuki. (Bordżigid twierdzili, że protoplastą Dżadżirad w rzeczywistości nie był Bodonczar, ale jego niewolnik należący do Uriangkat). W związku z tym potomkowie Kabuła początkowo byli przychylni Czyngis-chanowi, gdy ten począwszy od połowy lat osiemdziesiątych XII wieku zaczął ponownie ustanawiać supremację Bordżigin w wąskim sensie tego słowa nad zarówno ich kuzynami Tajcziutami, jak i Dżadżirad. W ciągu następnych 15 lat surowa dyscyplina zaprowadzona przez Czyngis-chana zniechęciła jednak do niego jego starszych krewnych i w rezultacie zniszczył on pewne klany w ramach Bordżigin, takie jak Jürkin, podczas gdy inne opuściły jego obóz.