Kolekcja była tak wielka, że jej katalog liczył ponad 400 stron.
Od 1884 roku kolekcja została bezpłatnie udostępniona publiczności w każdy piątek w miesiącach letnich. Część pomieszczeń pałacowych również była dostępna dla zwiedzających, w tym sala kolumnowa, sala antyczna, pokój europejski, biblioteka, sala czerwona, pokój szary, sala miedziorytów, sala balowa, stara pracownia. Bejnuny Małe zaczęły być wówczas nazywane Wschodniopruskimi Atenami. Stały się również ważnym punktem programu wycieczek z Węgorzewa, które miały dobre połączenie kolejowe z Bejnunami Małymi. Zgodnie z testamentem Fritza von Farenheida po jego śmierci pałac i park miały być nadal udostępniane publiczności.
Podróżujący w 1913 roku po Mazurach Mieczysław Orłowicz, zamieścił w Ilustrowanym przewodniku po Mazurach Pruskich i Warmii następujący opis pałacu w Bejnunach: