Po bezpotomnej śmierci Dytryka dziedzictwo po nim przejął młodszy brat Dedo, a następnie Landsberg wraz z Dolnymi Łużycami dostał się w ręce syna Dedona, Konrada II, także tytułującego się „z Landsbergu”. W czasach Dedona i Konrada dawna bazylika została przebudowana w kaplicę Świętego Krzyża, prawdopodobnie do ok. 1200. Kaplicy nadano wyjątkowy charakter kaplicy dwupoziomowej. Wynikało to zapewne z wzorowania się przez fundatorów zamku na królewskich siedzibach Hohenstaufów, co miało z jednej strony symbolizować wierność Wettynów wobec władców Rzeszy, a z drugiej podkreślać ich własne znaczenie. Po śmierci Konrada w 1210 na zamku doszło do inwestytury Dytryka I Zgnębionego jako nowego margrabiego Łużyc.
Landsberg stracił wówczas na znaczeniu wskutek połączenia Łużyc z Miśnią, jednak w drugiej połowie XIII w. stał się centrum niewielkiego margrabstwa Landsbergu. Utworzył je w 1261 margrabia Miśni i Łużyc Henryk Dostojny dla swojego syna Dytryka Mądrego, a następcą tego ostatniego w 1285 został Fryderyk Tuta. Państewko obejmowało m.in. miasto Lipsk. Gdy w 1291 Fryderyk Tuta zmarł, odziedziczył je jego stryj Albrecht Wyrodny. Ten jeszcze w tym samym roku sprzedał je margrabiom brandenburskim.