Po likwidacji 3 Brygady Saperów w okresie od marca 1934 pełnił funkcję zastępcy dowódcy 7 batalionu saperów. W okresie od kwietnia do listopada 1935 pełnił obowiązki p.o. dowódcy 7 batalionu saperów. W grudniu 1938 został pomocnikiem komendanta Wojskowej Szkoły Inżynierii w Warszawie. 25 sierpnia 1939 został wyznaczony na stanowisko dowódcy saperów Korpusu Interwencyjnego, a po jego rozwiązaniu od 3 września 1939 pełnił funkcję dowódcy saperów południowego zgrupowania Armii „Prusy”.
Po klęsce wrześniowej przedostał się przez Węgry do Francji i przebywał w Ośrodku Wyszkolenia Oficerów Saperów w Thouars. 18 czerwca 1940 został ranny w m. Parthenay w wyniku zbombardowania stacji kolejowej przez niemieckie lotnictwo podczas ewakuacji Ośrodka do Wielkiej Brytanii. Ciężko ranny (traci oko) został przewieziony na południe Francji, skąd ewakuowano go drogą morską do Anglii. W latach 1940–1943 służył jako oficer sztabu dowódcy saperów I Korpusu Polskiego w Szkocji, a następnie od 1943 pełni obowiązki zastępcy szefa Saperów w Sztabie Naczelnego Wodza w Londynie. W 1946 wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. 26 września 1946 prosowiecki Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej pozbawił go obywatelstwa polskiego jako jednego z 76 oficerów. Uchwałę tę uchyliła Rada Ministrów PRL 23 listopada 1971.