Po wojnie ukończył dalsze studia na Uniwersytecie Jagiellońskim (1951). W latach 1951–1961 pracował w Głównym Instytucie Chemii Przemysłowej w Warszawie, w latach 1957–1961 był tam zastępcą kierownika Zakładu Fizykochemii, a w 1957 obronił na Uniwersytecie Warszawskim pracę doktorską. Od 1956 pracował w Instytucie Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk, w 1959 został mianowany docentem, w 1965 uzyskał tytuł profesora. W latach 1964–1986 kierował tam Zakładem Fizykochemii Podstawowych Surowców Organicznych, w latach 1965–1968, 1972–1973 i 1977–1980 był zastępcą dyrektora ds. naukowych, w latach 1985–1989 kierował równocześnie Zakładem Karbochemii PAN w GliwicachAndrzej Bylicki, nekrologi.wyborcza.pl.

W latach 1968–1970 i w 1984 był zastępcą przewodniczącego Wydziału III Polskiej Akademii Nauk. Przez kilkadziesiąt lat pełnił wiodącą rolę kierując w Polskiej Akademii Nauk polską szkołą badań nad węglem;