Był doktorem nauk politycznych. Działalność harcerska Do harcerstwa wstąpił w 1937 roku – był zastępowym i w latach 1948–1949 drużynowym. Wychowawca wielu pokoleń instruktorów zuchowych, w latach 1956–1964 współtwórca i komendant Centralnej Szkoły Instruktorów Zuchowych im. Janusza Korczaka („Zuchowej Chałupy”) oraz Międzynarodowych Obozów Pokoju i Przyjaźni w Cieplicach Śląskich-Zdroju. W 1958 roku uzyskał stopień harcmistrza. W okresie 1965–1967 instruktor Głównej Kwatery ZHP, w latach 1967–1972 komendant Chorągwi Dolnośląskiej ZHP, w latach 1983–1985 komendant Centralnej Szkoły Instruktorów Zuchowych w Oleśnicy. Wieloletni członek Rady Naczelnej ZHP i przewodniczący Centralnej Komisji Instruktorskiej. Przez długie lata był przewodniczącym Komisji Historycznej Chorągwi Wrocławskiej i Dolnośląskiej ZHP oraz członkiem Komisji Historycznej ZHP. Współinicjator „Rocznika Historii Harcerstwa”, autor pracy Harcerstwo w Polsce Ludowej, autor prac i podręczników metodycznych.

Laureat nagrody Ministra Oświaty i Wychowania (dwukrotnie), nagród „Myśli Twórczej” i „Trybuny Ludu”. Odznaczony Krzyżem Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Złotym Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” (1979).

Pochowany na cmentarzu komunalnym przy ul.