W wyniku prób aresztowań oraz walki zginęli: Dominik Brodaczewski (oddział „Sroki”) – 8 kwietnia 1949 r., Antoni Zawiślak (oddział „Sroki) – 25 kwietnia 1949 r., Tadeusz Łagoda „Barykada” – 13 października 1949 r., Kazimierz Piotrowski „Cygan”, „Czarny (oddział „Wrzosa”) – 13 lutego 1951 r., Józef Pyś „Ostry” (oddział „Wrzosa”) – 18 lutego 1951 r. (ciężko ranny w walce z MO zmarł w szpitalu), Henryk Kwaśniewski „Lux” i Wacław Kwaśniewski „Mściwy” – 15 grudnia 1951 r., Stanisław Pakos „Wrzos” – 20 grudnia 1951 r., Antoni Mojżesz „Romek” i „Eugeniusz Malec „Rysiek” – 11 maja 1952 r. Wincenty Mieczysław Wróblewski „Szum” – 23 maja 1952 r. Jan Hadam „Agrest” – 23 czerwca 1952 r. (zastrzelony w zasadzce). Część ukrywających się żołnierzy nie została ujęta przez UB i ujawniła się wiosną i latem 1952 r. np. Wanda Piłat, Władysław Nowosad „Wacław”, Stanisław Szady „Brzytwa”, Władysław Błaszczuk „Wilk”.
Najdłużej ukrywał się Czesław Szewluk „Orlik”, który w wyniku prowokacji UB polegającej na rzekomym wywozie go za granicę, został złapany z bronią na Dworcu Wschodnim w Warszawie 15 grudnia 1954 r. Został skazany na karę dożywotniego więzienia.