Po powstaniu redagował w Poznaniu tygodnik "Rzeczpospolita", współpracował z "Przeglądem Porannym". Był jednym ze współzałożycieli klubu literacko-satyrycznego "Świt" (1920). Nie zrażony efemerycznością swoich działań rozpoczął wydawanie dwutygodnika humorystycznego "Hau, hau". Wydawał od 1928 roku poznański tygodnik satyryczno-humorystyczny "Pręgierz Poznański", który po roku upadł z braku funduszy. W l. 1929-30 razem z osobistym sekretarzem Witkacego, Arturem Marią Swinarskim wystawiał szopki satyryczne w „Różowej Kukułce” Ludwika Pugeta oraz kabaretach Ździebko i Klub Szyderców.
W 1928 roku ukazał się tom poezji i prozy Wilkanowicza "Bezimienni bohaterowie powstania wielkopolskiego". Wilkanowicz do znanych melodii ułożył teksty pieśni, które ukazały się jako "Pieśni żołnierskie", stąd zwany jest pieśniarzem Wielkopolski.
W latach 1927–1932 miał studiować na Wydziale Grafiki w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu, naukę kontynuował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1933–1937). Uprawiał drzeworyt, linoryt i litografię, zajmował się też karykaturą. Pisał monografię na temat rysownika Kazimierza Grusa.