Rynek w Jordanowie – centralny plac miejski Jordanowa, w powiecie suskim, w województwie małopolskim.
Historia
Miasto Jordanów zostało lokowane w 1564 r. na prawie niemieckim przez Wawrzyńca Spytka Jordana na wzgórzu między potokiem Strącza Woda, Skawą i Malejówką. Powstało „na surowym korzeniu” na ośmiu łanach wydzielonych z granic starszej wsi Malejowa. Przez rynek przebiegały dwie drogi: Solna z Wieliczki na Węgry oraz Cesarska nr 2 z Żywca do Przemyśla i Lwowa.
Do 1939 Rynek o powierzchni czterech morgów, (165 x 140 metrów) i mając 1,6 ha powierzchni był jednym z większych w regionie. Rynek przede wszystkim pełnił funkcje handlową. Odbywały się na nim uroczystości religijne, zgromadzenia patriotyczne, odpusty, przemarsze wojsk, ale też powitanie 17 listopada 1851 Jego Cesarskiej Mości Franciszka Józefa. Prostokątny rynek dzieli się na cztery pierzeje. Pierzeja A-B (północno-zachodnia) Pierzeja C-D (południowo-zachodnia) Pierzeja E-F (południowo-wschodnia) Pierzeja G-H (północno-wschodnia)
Do około 1895 roku zabudowa rynku była drewniana, oświetlona lampami gazowymi później naftowymi. W 1930 roku zainstalowano lampy elektryczne. W latach 1895–1900 wybudowano pierwsze murowane budynki. We wrześniu 1939 roku dwie pierzeje spłonęły, a dwie pozostałe zostały wyburzone sukcesywnie do 1987 roku.