Po 1939 4 września 1939 większość drewnianej zabudowy spłonęła (głównie pierzeja wschodnia i częściowo południowa). Miasto podpalili niemieccy barbarzyńcy w odwet za zacięty opór Polaków w bitwie jordanowskiej (10. brygada kawalerii generała Stanisława Maczka). Po zakończeniu wojny nie podjęto kroków mających na celu rekonstrukcję dawnej zabudowy. Z ośmiu ocalałych domów drewnianych w latach 60. XX wieku rozebrano dwa. Plan zagospodarowania miasta i gminy z 1974 zakładał rozbiórkę pozostałych i zastąpienie ich zabudową murowaną o podobnych gabarytach. Na podstawie tego planu lokalne władze wykupiły drewniane domy celem ich wyburzenia i postawiania nowoczesnego zespołu mieszkaniowo-usługowego. Mimo interwencji konserwatora wojewódzkiego, a także Studenckiego Koła Naukowego Architectura Militaris (Politechnika Krakowska), które wsparli opiniami Wiktor Zin i Janusz Bogdanowski, resztki starej zabudowy rozebrano w 1989 bez dokonania inwentaryzacji.