Badania naukowe Krucyfiks opisał kompleksowo jako pierwszy Tadeusz Dobrzeniecki w 1948 (Biuletyn Historii Sztuki i Kultury). Maksymilian Baruch, badacz dziejów rodziny Baryczków, nie łączył krucyfiksu z Norymbergą. Opierając się na badaniach Barucha, Dobrzeniecki negował datę 1539, jako czas przywiezienia krzyża do Warszawy. Jako miejsce pochodzenia dzieła wskazywał Wrocław lub Śląsk, twierdząc nawet, że mogło to być dzieło tego samego artysty, który wykonał krucyfiks z wrocławskiego kościoła Panny Marii na Piasku. Izabela Galicka i Hanna Sygietyńska wysnuły natomiast hipotezę, że krzyż przywodzi na myśl naturalistyczną i mistyczną rzeźbę hiszpańską, a kraj ten leżał w zasięgu podróży Baryczki. Podobne cechy stylowe wykazuje też późnogotycki krucyfiks wiszący w kościele św. Trójcy w Gdańsku.
Legenda Z krzyżem wiąże się legenda, która mówi, że jeszcze w Norymberdze na głowie Chrystusa rosły prawdziwe włosy. Mogła je obcinać wyłącznie dziewica, złotymi nożyczkami. Włosy te przestały wzrastać w czasie, gdy Marcin Luter rozpoczął głoszenie nauk protestanckich. Dopiero w Warszawie cudowne zjawisko uległo odnowieniu, ale miało miejsce tylko raz. Zanikło po próbie obcięcia włosów przez oszustkę, udającą dziewicę}.
Przypisy
Linki zewnętrzne – szczegółowa historia krucyfiksu
Baryczkowski Kategoria:Rzeźba gotyku Kategoria:Historia Warszawy Kategoria:Zabytki ruchome w Warszawie Kategoria:Sztuka w Norymberdze