Konsekwentnie i profesjonalnie stosowany system wpływa na zwiększenie możliwości osób z demencją (częstokroć znacznie powyżej standardu diagnostycznego), stwarza przyjazną atmosferę w instytucjach opiekuńczych, zwiększa chęci seniorów do uczestnictwa w aktywnościach, a także wzbogaca relacje pomiędzy osobami starszymi a ich opiekunami.
W warstwie technicznej koncepcja zakłada, że jedna lub dwie osoby przejmują całość działań pielęgnacyjno-opiekuńczych i terapeutycznych nad niedużą grupą podopiecznych. Oprócz tego każdy opiekun jest "najlepszym przyjacielem" dla jednej lub dwóch osób ze swojej grupy. Osobami tymi zajmuje się indywidualnie, co najmniej godzinę w tygodniu. W relacjach dominuje poszanowanie godności człowieka, spontaniczność, zdrowy rozsądek, humor, cierpliwość, wyrozumiałość, a istotne jest stosowanie strategii uspokajających.
Krytyka Negatywnym aspektem modelu może być zalecenie nawiązywania stosunków przyjacielskich ze swoimi podopiecznymi. Więź przyjaźni, jaka występuje w codziennym życiu, nie może być przez pracodawcę nakazana przy użyciu zapisów metody.