Konstanty Ludwik Ścibor-Marchocki (ur. 2 lutego 1899, zm. 10 sierpnia 1939) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się w rodzinie Ludwika Jana (1851–1935) i Marii Doroty Wincenty Mniszek (1869–1949).

28 lutego 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w artylerii, „w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 414. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 15 pułk artylerii polowej Wielkopolskiej w Bydgoszczy. W następnym roku w dalszym ciągu pełnił służbę w 15 pap. Z dniem 1 sierpnia 1924 roku został przydzielony do generalnego inspektora artylerii, generała broni Józefa Hallera na stanowisko oficera ordynansowego, pozostając oficerem nadetatowym 15 pap. Z dniem 20 lipca 1925 roku został przeniesiony służbowo na okres trzech miesięcy do 16 pułku Ułanów Wielkopolskich w Bydgoszczy celem praktycznego zapoznania się z organizacją, uzbrojeniem i regulaminami kawalerii. Z dniem 1 listopada 1925 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1925/1927. 3 maja 1926 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 75.