Sabasa García (hiszp. Sabasa García) – obraz olejny hiszpańskiego malarza Francisca Goi (1746–1828), znajduje się w kolekcji Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie.
Okoliczności powstania Okres pomiędzy nominacją Goi na pierwszego nadwornego malarza Karola IV w 1799 a inwazją napoleońską w 1808 r. był dla artysty czasem wielkiej aktywności i finansowej stabilizacji. W tym czasie powstało wiele portretów wysokiej jakości, m.in. podobizna młodej kobiety Marii Garcíi Pérez de Castro, nazywanej przez członków rodziny Sabasą. Sabasa García urodziła się w 1790 r. w Madrycie w zamożnej rodzinie. Jej wujem był dyplomata Evaristo Pérez de Castro, również sportretowany przez Goyę. Według popularnej anegdoty malarz miał poznać nastoletnią Sabasę w domu Evarista i, urzeczony urodą dziewczyny, poprosić jej wuja o pozwolenie, żeby pozowała mu do portretu. Według Serrallera Sabasa na portrecie ma około 20 lat, co sytuuje datę powstania obrazu w pierwszej dekadzie XIX wieku. Natacha Seseña datuje obraz na rok 1820, w którym Sabasa poślubiła Juana Peñuelas.