Konflikt Matwiejewa z Sorokinem Połączenie się z Armią Tamańską umożliwiło Sorokinowi chwilowe podniesienie swojego autorytetu, nadwątlonego po wcześniejszej serii klęsk. 26 września 1918 r. Armia Tamańska odbiła z rąk białych Armawir, który czerwoni stracili osiem dni wcześniej. Dwa dni później Sorokin wyparł białe zgrupowanie gen. Borowskiego z NiewinnomysskiejP. Kenez, Red Attack..., s. 188.. Krótko potem między Sorokinem a dowódcą Armii Tamańskiej doszło do sporu o dalszy kierunek działań. Obaj byli zgodni, iż siły czerwonych na Północnym Kaukazie (od 3 października przemianowane na 11 Armię) winny połączyć się z 10 Armią walczącą pod Carycynem. Matwiejew sugerował koncentrację sił w kierunku stanicy Kawkazskiej, a następnie marsz na północny zachód w kierunku Jekaterynodaru lub wzdłuż tichorieckiej linii kolejowej. Sorokin przeforsował jednak bardzo ryzykowny plan uderzenia na północny wschód, z perspektywą rozstrzygającej bitwy w rejonie StawropolaP. Kenez, Red Attack..., s. 187., i równoczesnego marszu na MozdokL. Bazylow, J. Sobczak, Encyklopedia rewolucji październikowej, Wiedza Powszechna, Warszawa 1977, s. 369.. Matwiejew odmówił wykonywania rozkazów Sorokina, który 7 października 1918 r. nakazał go rozstrzelać za niesubordynację, przekonując do poparcia tego kroku północnokaukaską radę rewolucyjno-wojskową.