Kowtiuch oczekiwał dalszych rozkazów, które nie nadeszły, gdyż wskutek niesubordynacji Sorokina, a następnie wyjęcia go spod prawa dowodzenie 11 Armią faktycznie się załamało. Umożliwiło to białym przegrupowanie sił – Anton Denikin skierował pod komendę Drozdowskiego dodatkowe oddziały. 11 listopada biali otoczyli Stawropol. Armia Tamańska zdołała wyrwać się z okrążenia, 14 listopada opuszczając miasto. W ciągu kolejnych sześciu dni zarówno Armia Tamańska, jak i pozostałe zgrupowania wchodzące w skład 11 Armii, wycofując się nad Terek, poniosły kolejne niepowodzenia, w dodatku w oddziałach obu walczących stron wybuchły epidemie. Do końca listopada 1918 r. Armia Tamańska faktycznie straciła zdolność bojową i nigdy jej nie odzyskała. W lutym 1919 r. ostatnie ocalałe oddziały czerwonych z Północnego Kaukazu wycofały się w kierunku AstrachaniaE. Mawdsley, Wojna domowa w Rosji 1917-1920, Bellona, Warszawa 2004, , s. 207-208..
3 grudnia 1918 r. Armia Tamańska za bohaterstwo okazane podczas swojego marszu została nagrodzona przez Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy honorowym Czerwonym