Mark Ndoja (ur. 29 marca 1912 we wsi Iballë k. Puki, zm. 22 czerwca 1972 w Tiranie) – albański pisarz i tłumacz, więzień sumienia.
Życiorys Uczył się w kolegium jezuickim w Szkodrze, pod kierunkiem Ndre Mjedy i Zefa Valentiniego. Po ukończeniu szkoły średniej w 1938 podjął pracę nauczyciela w liceum w Korczy, a od 1940 w liceum w Szkodrze. Związany ze środowiskiem nacjonalistów, z którym w czasie wojny zerwał kontakty i wstąpił do Komunistycznej Partii Albanii. W 1941 został wybrany do Rady Naczelnej Ruchu Narodowowyzwoleńczego. Po zakończeniu wojny dwukrotnie wybierany deputowanym z okręgu Szkodry do Zgromadzenia Ludowego. W 1946 zakończył pracę w szkole i został urzędnikiem ministerstwa edukacji.
W 1950 wybrany sekretarzem generalnym Ligi Pisarzy i Artystów Albanii. Z uwagi na krytyczne poglądy wobec socrealizmu (a także za to, że pisał w odmianie gegijskiej języka albańskiego), w 1953 został pozbawiony tego stanowiska i usunięty z partii. Trafił do gimnazjum Qemal Stafa w Tiranie, gdzie pracował jako nauczyciel. 24 czerwca 1955 aresztowany przez funkcjonariuszy Sigurimi. Oskarżony o działalność antypaństwową i pisanie utworów szkalujących władzę ludową. 16 stycznia 1956 Wydział Karny Sądu Najwyższego skazał Ndoję na 6 lat więzienia. Trafił do więzienia w Burrel, skąd wyszedł na wolność w 1960.