Jekaterynosław i Połtawę, a także zdobyte w toku operacji przeciwko interwentom Mikołajów i Odessę. W sierpniu Armia Czerwona uległa również ofensywie połączonych sił armii URL i Ukraińskiej Armii Halickiej (wypartej za Zbrucz przez Wojsko Polskie z Galicji Wschodniej po klęsce w wojnie polsko-ukraińskiej i połączonej z armią URL). 31 sierpnia Kijów został zajęty najpierw przez armię Ukraińskiej Republiki Ludowej, a następnie, po jej wycofaniu się z miasta, przez Siły Zbrojne Południa Rosji.
Przebieg interwencji Plan uderzenia Armii Czerwonej na Ukrainę thumb|upright|Dowódca Frontu Ukraińskiego Armii Czerwonej Władimir Antonow-Owsiejenko 12 listopada 1918 r., na bezpośrednie polecenie Rady Komisarzy Ludowych, Rada Rewolucyjno-Wojskowa Rosyjskiej FSRR na czele z Lwem Trockim odwołała Władimira Antonowa-Owsiejenkę z Frontu Uralskiego i wydała mu rozkaz przygotowania w ciągu dziesięciu dni ofensywy w kierunku ukraińskim. Natychmiast utworzona została Ukraińska Rada Rewolucyjno-Wojskowa, do której weszli Antonow-Owsiejenko, Józef Stalin, Wołodymyr Zatonski oraz Jurij PiatakowA. Adams, Bolsheviks..., s. 25.. W ciągu kolejnych dwóch dni Antonow-Owsiejenko opracował plan ofensywy.