Dalsze spory Antonowa-Owsiejenki z Vacietisem, dotyczące kompetencji i taktyki, trwały przez niemal cały grudzień 1918 r.A. Adams, Bolsheviks..., s. 76–77. Ostatecznie 2 stycznia 1919 r. Antonow-Owsiejenko podjął samodzielnie decyzję o rozpoczęciu marszu na Charków, dowiedziawszy się, że z miasta wycofują się ostatnie jednostki niemieckie, a robotnicze oddziały bolszewickie szykują się do wszczęcia zbrojnego powstaniaA. Adams, Bolsheviks..., s. 88–89.. 3 stycznia 1918 r. 1 ukraińska dywizja radziecka wkroczyła do Charkowa. Następnego dnia formalnie utworzony został Front Ukraiński z Antonowem-Owsiejenką jako dowódcą. Do Frontu przyłączono Armię Rezerwową, a Wasilija Głagolewa mianowano szefem sztabu frontu. Znaczna część partyzanckich oddziałów chłopskich na Ukrainie, walczących wcześniej z Niemcami i sympatyzującymi z Petlurą, przechodziła, pod wpływem bolszewickiej agitacji, na stronę radzieckąA. Adams, Bolsheviks..., s. 92.. Do walki po stronie Armii Czerwonej przyłączał się również miejski proletariat nieukraińskiego pochodzeniaP. Kenez, Red Advance..., s. 146..