W 1946 przyjechał na Ziemie Zachodnie i od razu objął stanowisko zastępcy profesora na reaktywowanym Uniwersytecie i Politechnice we Wrocławiu. Utworzył tam Katedrę Technologii Nafty i Paliw Płynnychhttp://www.dbc.wroc.pl/Content/12118/wch_1999_5_6.pdf [dostęp 14 sierpnia 2018].. Poza pracą naukową zajmował się odbudową fabryki paliw płynnych w Oświęcimiu. Od 1951 roku profesor Politechniki Wrocławskiej. Od 1954 roku kierował również Zakładem Syntezy Organicznej PAN. W latach 1954–1956 był dziekanem Wydziału Chemicznegohttp://wch.pwr.edu.pl/o-wydziale/profil-wydzialu/historia [dostęp 14 sierpnia 2018]..
Miał istotny udział w powojennym rozwoju petrochemii, intensywnie rozwijał badania nad procesami hydrogenacji ropy naftowej, dostarczających w katalizowanych procesach wysokociśnieniowych lekkich paliw płynnych. Zajmował się również procesami hydroodsiarczania benzyn i paliw płynnych, hydroreformowaniem frakcji benzynowych, a także hydrokrakingiem ropy naftowej i hydrorafinacją benzolu. Wiele opracowanych przez niego metod znalazło zastosowanie w przemyśle. Wypromował ośmiu doktorów, spośród których trzech habilitowało się (J. Grzechowiak, M. Rutkowski, J. Wrzyszcz) i uzyskało tytuł profesora.