Związek Radziecki otworzy konsulat w Berlinie Zachodnim i będzie mógł prowadzić tam działalność gospodarczą. Opowiedziano się za podtrzymaniem więzów handlowych i kulturalnych między Berlinem Zachodnim a Republiką Federalną Niemiec, przy założeniu, że RFN nie będzie rządziła Berlinem Zachodnim i ograniczy tam działalność polityczną. Nienaruszone pozostały uprawnienia czterech mocarstw w odniesieniu do Berlina, wynikające z układu poczdamskiego, a ich wszelkie konflikty miały być regulowane poprzez negocjacje prowadzone bez gróźb użycia siły, natomiast żadne państwo-sygnatariusz nie może zmienić samodzielnie treści umowy. Potwierdzono tym samym implicite odrębny zarówno od RFN jak i NRD status wszystkich czterech sektorów Berlina.
Porozumienie zawierało trzy aneksy; jeden z nich zawierał obietnicę wymiany terytoriów między Berlinem Zachodnim i NRD, aby ułatwić berlińczykom dostęp do eksklaw zachodnioberlińskich na obszarach pod kontrolą NRD. Aneks radziecki obiecywał poprawę w łączności telefonicznej, telegraficznej i transporcie między Berlinem